Duygusal Yeme

Yemek yalnızca bedenimizin enerji ihtiyacını karşılayan bir davranış değildir. Bazen bir yemeği gerçekten acıktığımız için değil; yorulduğumuz, sıkıldığımız, üzüldüğümüz, kaygılandığımız ya da kendimizi ödüllendirmek istediğimiz için de tercih edebiliriz. Özellikle yoğun ve stresli dönemlerde yemek kısa süreli bir rahatlama sağlayabilir. Ancak kişi kendisini her zorlandığında yemeğe yönelirken bulduğunda, zamanla yemek ile duygular arasında güçlü bir bağ oluşabilir. Bu durum duygusal yeme olarak adlandırılır.

Duygusal yeme çoğu zaman “iradesizlik” ya da “kendini kontrol edememe” olarak yorumlanır. Oysa yeme davranışına yalnızca ne yediğimiz üzerinden bakmak, davranışın arkasındaki ihtiyacı görmemizi zorlaştırabilir. Bazen asıl soru “Neden bunu yiyorum?” değil, “şu anda aslında neye ihtiyacım var?” sorusudur.

Duygusal Yeme Nedir?

Duygusal yeme, fiziksel açlıktan çok duygusal bir ihtiyaca veya yaşanan bir duyguya yanıt olarak yeme davranışının ortaya çıkmasıdır. Örneğin yoğun bir iş gününün ardından eve geldiğinizde aç olmadığınız hâlde kendinizi mutfakta bulabilirsiniz. Üzgün olduğunuzda tatlı yemek, sıkıldığınızda atıştırmak veya stresli bir günün sonunda “Bugün bunu hak ettim.” diyerek normalden daha fazla yemek de bu döngünün parçalarından biri olabilir.

Burada önemli olan, zaman zaman duygularımızla bağlantılı olarak yemek yememizin tek başına bir sorun anlamına gelmemesidir. Hepimiz bazen kendimizi iyi hissettiren bir yiyeceğe yönelebiliriz. Asıl üzerinde durulması gereken, yeme davranışının duygularla baş etmenin temel veya tek yolu hâline gelmesi ve kişinin bundan dolayı sıkıntı yaşamaya başlamasıdır.